Van Ross Smith tot Gian van Veen: deze opvallende cijfers onthullen het geheim achter een verrassende EK-titel

In dit artikel:

Het European Championship Darts in Dortmund begint donderdag aan een nieuwe editie. Waar Phil Taylor en Michael van Gerwen tussen 2008 en 2017 samen acht van de tien titels wonnen, is het toernooi de laatste jaren veel onvoorspelbaarder geworden. Sinds 2020 waren er vijf verschillende kampioenen. Ross Smith (2022), Ritchie Edhouse (2024) en Gian van Veen (2025) wonnen hun eerste grote PDC-televisietitel bovendien als spelers die vooraf niet, of nauwelijks, tot de favorieten werden gerekend.

Ross Smith stond in 2022 slechts 28e op de wereldranglijst en had nog nooit een European Tour- of televisietoernooi gewonnen. Toch versloeg hij onder anderen Joe Cullen, Dimitri Van den Bergh, Peter Wright en Chris Dobey, voordat hij in de finale Michael Smith met 11-8 klopte. Zijn scorend vermogen was niet altijd het beste, maar met een sterk dubbelpercentage van 48,48 procent maakte hij op beslissende momenten het verschil. Smith speelde tijdens het toernooi ruim vijf punten beter dan zijn gebruikelijke niveau en steeg daarna op de wereldranglijst. Dit jaar keert hij terug als nummer één van de plaatsingslijst.

Edhouse zorgde in 2024 voor een nog grotere verrassing. De nummer 39 van de wereld had geen reguliere PDC-rankingtitel gewonnen en kreeg vooraf een quotering van 200/1. Na een indrukwekkende opening tegen Van Veen schakelde hij ook Michael Smith, Gary Anderson en Luke Woodhouse uit. In de finale versloeg hij Jermaine Wattimena met 11-3. Daarbij hielp vooral Wattimena’s zeer zwakke afwerking: hij benutte slechts drie van zijn 29 kansen op een dubbel. Edhouse presteerde tijdens zijn titelrun aanzienlijk beter dan in het voorgaande jaar, maar wist zich daarna niet structureel bij de wereldtop te voegen en ontbreekt nu op het EK.

Van Veen was in 2025 van de drie verrassende kampioenen vooraf de meest kansrijke. Hij stond tiende op de wereldranglijst, had sterke statistieken en gold ondanks het ontbreken van een grote televisietitel als een groot talent. In Dortmund versloeg hij Damon Heta, Ryan Searle en Ryan Joyce overtuigend. In de halve finale tegen Michael van Gerwen compenseerde hij een lager scorend gemiddelde met een veel betere afwerking. In de finale tegen wereldtopper Luke Humphries hield Van Veen stand en won hij de beslissende 21e leg met 11-10. Met een toernooigemiddelde van 100,19 was hij de sterkste van de drie kampioenen.

De drie titelruns tonen volgens de analyse een duidelijk patroon. Alle kampioenen presteerden tijdens het EK beter dan in de twaalf maanden ervoor en verbeterden hun dubbelpercentage. Smith, Edhouse en Van Veen wonnen bovendien elk 48 legs op weg naar de titel. Een hoge plaats op de ranglijst of een indrukwekkend seizoensgemiddelde blijkt dus minder belangrijk dan meerdere wedstrijden achter elkaar het beste niveau halen, kansen op dubbels benutten en onder druk rustig blijven.

Ook de editie van 2026 biedt ruimte voor een nieuwe stunt. De korte eerste ronde, waarin een slechte start direct fataal kan zijn, vergroot de kans op verrassingen. Chris Dobey, Cristo Reyes, Niko Springer en Cameron Menzies worden genoemd als outsiders. Titelverdediger Van Veen is inmiddels opgeklommen naar de derde plaats van de wereldranglijst en moet bewijzen dat zijn Europese titel geen eenmalige uitschieter was. Toch laten de recente winnaars zien dat zondagavond opnieuw een onverwachte naam met de titel kan eindigen.