Van elf titels voor Phil Taylor tot historische negendarters: de opvallendste records op de World Grand Prix

In dit artikel:

De World Grand Prix staat sinds 1998 op de PDC-kalender en onderscheidt zich van andere toernooien door het double-in, double-out-format: spelers moeten een leg met een dubbel beginnen én eindigen. Alleen de eerste editie werd nog in legs gespeeld; vanaf 1999 gebruikt het evenement een setformat.

Phil Taylor is met elf titels de absolute recordkampioen. Hij won de eerste drie edities en bleef ongeslagen in alle elf finales die hij bereikte. Zijn laatste overwinning dateert uit 2013, toen hij Dave Chisnall met 7-0 versloeg. Michael van Gerwen volgt met zes eindzeges, terwijl James Wade de enige andere meervoudige winnaar is met twee titels.

Het bijzondere format maakt een negendarter extra zeldzaam. In de geschiedenis van het toernooi zijn er slechts drie gegooid. Brendan Dolan was in 2011 de eerste, in zijn halve finale tegen Wade. In 2014 werd Wade bovendien samen met Robert Thornton de eerste én voorlopig enige speler die tijdens dezelfde World Grand Prix-wedstrijd allebei een negendarter gooide.

Gian van Veen bezit sinds 2025 het hoogste wedstrijdgemiddelde ooit op het evenement. Tegen Luke Littler noteerde hij 106,47, waarmee hij het 24 jaar oude record van Alan Warriner (106,45) verbeterde. Toch verloor Van Veen de eerste ronde met 2-0 en won hij geen set. Littler noteerde zelf 105,58; samen hadden zij het hoogste gecombineerde wedstrijdgemiddelde in de toernooigeschiedenis.

Een winnaar met een toernooigemiddelde van minstens honderd is er nog altijd niet. Van Gerwen kwam daar in 2016 het dichtst bij met 99,97 over vijf wedstrijden. Hij staat ook op het lijstje met hoge gemiddelden in langere partijen, net als Taylor.

Wade is recordhouder wat betreft deelnames. Nadat hij de eerste zeven edities miste, deed hij onafgebroken mee en staat hij in 2026 voor de 22ste keer aan de start. Zijn sterke dubbelspel past goed bij het format; hij won in 2007 en 2010.

Taylor bezit ten slotte ook de records voor 180-scores. In de finale van 1998 tegen Rod Harrington gooide hij twintig maximale scores in 21 legs en kwam hij over het hele toernooi tot 42. Beide records zijn sindsdien niet verbeterd.