"Ik had waarschijnlijk het meeste te verliezen" - Dennis Priestley blikt terug op roerige dartsscheuring en rivaliteit met Phil Taylor

In dit artikel:

Dennis Priestley kijkt in de podcast Tops & Tales terug op zijn carrière, de grote scheuring in het darts begin jaren negentig en zijn rivaliteit met Phil Taylor. De inmiddels 76-jarige Engelsman werd wereldkampioen bij zowel de BDO als de latere PDC en speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van het professionele darts.

Priestley bouwde zijn loopbaan geleidelijk op. Nadat hij jarenlang in pubs had gespeeld, werd hij in 1983 geselecteerd voor Yorkshire. Ongeveer vijf jaar later vond hij zichzelf goed genoeg om Engeland te vertegenwoordigen. In 1991 won hij de Embassy, het BDO-wereldkampioenschap, en rond de scheuring was hij de nummer één van de wereld. In 1993 zou hij bovendien aanvoerder van Engeland worden, maar die kans verdween toen zestien spelers zich van de BDO afscheidden.

Volgens Priestley stonden de spelers tijdens die machtsstrijd onder zware druk. Er werd gedreigd met rechtszaken en financiële gevolgen, waaronder het verlies van huizen. Mike Gregory keerde uiteindelijk terug, mede door die druk en de bezwaren van zijn vrouw. Priestley bleef wel bij zijn besluit, mede dankzij de volledige steun van zijn vrouw Jenny. Hij zegt dat terugkeren voor hem geen optie meer was.

Een belangrijk conflict draaide om sponsoring. Voor het WK van 1993 zouden spelers volgens eerdere afspraken één sponsorbadge op hun shirt mogen dragen, maar de BDO trok die toestemming kort voor het toernooi in. Sommige spelers moesten hun shirt aanpassen of de badge met tape bedekken. Priestley vond dat bijzonder schadelijk, omdat veel spelers nog geen volwaardige inkomsten uit darts hadden. Ook liep de televisiebelangstelling terug: van ongeveer twaalf toernooien op televisie in 1988 bleven volgens hem uiteindelijk vooral de World Masters en het WK over. Fabrikanten zagen daardoor hun verkoopmogelijkheden afnemen en merkten dat er structureel iets mis was.

Sportief beleefde Priestley in 1992 een topjaar. Hij won twaalf of dertien van zijn zeventien toernooien en bereikte bij de overige evenementen minstens de halve finale. Daarom beschouwde hij zichzelf toen als de echte nummer één van de wereld. Het WK van 1993, dat volgens hem door chaos werd gekenmerkt, won hij echter niet.

Na de breuk richtten de spelers de World Darts Council op, de voorloper van de PDC. Het eerste WK werd in 1994 gehouden in de Circus Tavern en telde 24 deelnemers. De organisatie was aanvankelijk zo kleinschalig dat er publiek van de straat moest worden gehaald en de zaal de eerste jaren niet vol raakte. Priestley speelde de allereerste wedstrijd, tegen Jocky Wilson, en groeide tijdens het toernooi naar zijn beste vorm. In de finale versloeg hij Phil Taylor met 6-1, nadat hij bij de pauze al met 5-0 leidde. Daarmee werd hij de eerste wereldkampioen van de nieuwe organisatie.

In de eerste jaren had Priestley een beter onderling record tegen Taylor. De machtsverhouding veranderde echter doordat Taylor veel intensiever trainde en darts als een fulltimebaan behandelde. Priestley verloor later onder meer WK-finales van Taylor in 1996 en 1997. Vooral de 6-0-nederlaag in de finale van 1998 kwam hard aan. Door herhaalde nederlagen ontstond twijfel, terwijl Taylor steeds beter werd en Priestley door zijn leeftijd langzaam achteruitging. In 2000 bereikte Priestley nog eenmaal de WK-finale.

Ook de eerste World Matchplay-finale in 1994 bleef hem bij. Priestley stond ruim voor tegen Larry Butler, maar raakte tijdens een pauze uit zijn concentratie nadat Butler hem had gevraagd het publiek rustiger te laten worden. Daarna hoorde Priestley de zaal voortdurend en verloor hij alsnog. Hij noemt dat achteraf een wedstrijd die hij nooit had mogen weggeven.

Later kreeg Priestley problemen met zijn zicht. Een laserbehandeling aan zijn ogen verlengde zijn carrière tijdelijk, maar vermoeide ogen en hoofdpijn maakten het steeds moeilijker om scherp te stellen. Hij merkt daarnaast op dat moderne dartborden hogere scores bevorderen: niet de triples zijn groter, maar de dunnere bedrading laat meer van het scoringsvlak zien.