Dennis Priestley noemt Nederlander die vanwege trage tempo nooit graag tegen hem speelde: ''Hij vond het altijd erg lastig''

In dit artikel:

De tweevoudig wereldkampioen Dennis Priestley kijkt in de podcast Tops & Tales terug op zijn lange dartscarrière, die hij inmiddels heeft afgesloten. In november is het vijf jaar geleden dat de Engelsman zijn laatste demonstratiewedstrijd speelde; sindsdien heeft hij zijn pijlen niet meer aangeraakt.

Priestley begon pas halverwege zijn twintigste serieus met darts. Zijn eerste set tungstenpijlen kocht hij in 1975 van de 33 pond die hij won met een weddenschap op de paardenrennen. Daarvoor speelde hij wekelijks met messingpijlen op een Yorkshire-bord, zonder triples en vanaf een kortere afstand. In de jaren daarna maakte hij de overgang naar verschillende werpafstanden mee en had hij tijd nodig om via het countycircuit door te breken. Rond 1983 werd hij geselecteerd voor Yorkshire; pas ongeveer vijf jaar later was hij goed genoeg voor het Engelse team.

Zijn herkenbare speelstijl ontstond nadat hij besloot één vaste techniek te gebruiken. Priestley liet de punt van zijn dart op zijn vinger rusten voordat hij gooide. Die grip maakte hem constanter, maar verhinderde het gebruik van lange punten, die volgens hem al in de jaren tachtig een groot voordeel boden doordat ze meer ruimte in het scoringsvlak kunnen creëren.

Ook zijn trage voorbereiding op de eerste dart was jarenlang onderwerp van kritiek. Priestley ergerde zich aan commentatoren die zijn tempo vergeleken met dat van spelers als Phil Taylor. Volgens hem gingen zijn tweede en derde pijl juist net zo snel als bij andere darters zodra zijn houding en arm goed stonden. Op televisie nam hij bewust wat extra tijd om de druk beter te beheersen. Snelle tegenstanders, onder wie Vincent van der Voort, hadden moeite met dat ritme. Priestley zegt dat hij daarom ook tegen Michael van Gerwen zijn eigen tempo moest blijven volgen om niet opgejaagd te raken.

In het interview vertelt hij daarnaast over een toernooi in Oldham, waar een tegenstander probeerde hem wegens zijn zwarte Reebok-sneakers uit de competitie te laten zetten. De kledingvoorschriften schreven nette zwarte schoenen voor. Priestley vermoedt dat de klacht vooral voortkwam uit de wetenschap dat hij op het dartbord moeilijk te verslaan was.

Begin jaren negentig bereikte Priestley de wereldtop en werd hij de nummer één van de wereld. Hij zou in 1993 bovendien captain van Engeland worden, maar koos samen met vijftien andere spelers voor de historische afscheiding van de bestaande dartsbond. Die breuk leidde uiteindelijk tot de oprichting van de PDC. Daardoor verloor Priestley zijn geplande aanvoerderschap, juist op een moment waarop hij als nummer één van de wereld veel te verliezen had. Hij blijft teleurgesteld dat hij die eer nooit heeft kunnen vervullen.