De makkelijkste major in darts? Cijfers van de World Series of Darts Finals zorgen voor verrassend antwoord

In dit artikel:

De World Series of Darts Finals beginnen op 17 september 2026 in AFAS Live Amsterdam. Het televisietoernooi telt 32 deelnemers, kent een hoofdprijs van 100.000 pond en een totale prijzenpot van 450.000 pond. Het prijzengeld telt echter niet mee voor de wereldranglijst, waardoor de status van het evenement als major ter discussie staat. Titelverdediger Michael van Gerwen behoort opnieuw tot de deelnemers.

Het toernooi werkt met een knock-outsysteem. Een speler moet vijf wedstrijden winnen om de titel te pakken. De statistieken van de afgelopen vijf jaar laten zien dat het niveau sterk verschilt per ronde. In de eerste ronde wonnen spelers gemiddeld met een gemiddelde van 94,98, tegenover 89,47 bij de verliezers. Dat verschil komt mede door het kwalificatiesysteem, waarbij internationale spelers zich soms met één overwinning tijdens een eerder World Series-evenement plaatsen. Dit jaar waren zelfs drie punten voldoende voor deelname.

Daardoor bevat de openingsronde een opvallende mix van gevestigde spelers en relatief onbekende qualifiers. Spelers als Viktor Tingström, Ben Robb en Adam Leek kunnen met een sterke wedstrijd de benodigde grens halen, maar voor veel qualifiers ligt het niveau van televisie, een zaal met ongeveer 5.000 toeschouwers en internationale aandacht aanzienlijk hoger dan zij gewend zijn. Het systeem biedt spelers zonder Tour Card wel een kans om prijzengeld, bekendheid en mogelijk steun voor deelname aan Q-School te verdienen.

Vanaf de laatste zestien stijgt de kwaliteit duidelijk. Het gemiddelde van de winnaars ligt daar over vijf jaar op 96,94 en in de twee meest recente edities zelfs op 98,91. In de kwartfinales bedraagt het winnende gemiddelde gemiddeld 98,30, oplopend tot 100,39 sinds de formatwijziging. De verliezers in die ronde noteerden gemiddeld 95,03, hoger dan het gemiddelde waarmee de eerste ronde doorgaans wordt gewonnen. Voor een plek in de finale is gemiddeld ongeveer 98,92 nodig; het gemiddelde winnende niveau in finales ligt op 99,70.

Qua prestaties kan het toernooi daardoor vanaf de laatste zestien goed concurreren met andere majors. Over het hele evenement bekeken ligt het vijfjarige winnende toernooigemiddelde echter op 94,77. Daarmee behoren de World Series Finals tot de gemiddeld minder sterke televisiemajors met 32 deelnemers. De World Matchplay komt uit op 96,61 en heeft een strenger kwalificatiesysteem, terwijl de World Series vooral op uitnodigingen steunt. Het korte format, met ook in de finale maximaal elf gewonnen legs, maakt de titel bovendien relatief toegankelijker voor een lager geklasseerde speler. Keegan Brown haalde in 2023 bijvoorbeeld de kwartfinales met een toernooigemiddelde van 92,37.

Toch lijkt de titel sportief betekenisvol. Tien van de elf winnaars in de elfjarige geschiedenis wonnen in dezelfde herfst ook een andere major of bereikten daarin de finale. Dat kan erop wijzen dat de World Series Finals vorm bevestigen of spelers extra vertrouwen geven, al bewijzen de cijfers geen oorzakelijk verband. Michael van Gerwens overwinning van vorig jaar was juist verrassend, omdat zijn vorm vooraf niet overtuigend was.

De PDC geeft het evenement bovendien internationale betekenis: de wedstrijden worden in zeven markten, waaronder de Verenigde Staten en Australië, uitgezonden. Zonder rankingprijzengeld, met uitnodigingen en een wisselend deelnemersveld is het formeel lastig om de World Series Finals gelijk te stellen aan het WK of de World Matchplay. De hoge niveaus in de latere rondes, de sterke erelijst en de wereldwijde zichtbaarheid maken het echter evenmin een onbelangrijk toernooi. De cijfers geven daarom geen eenduidig antwoord op de vraag of de World Series Finals een volwaardige major zijn.